هر کسی بیند مرا از غم جدا گردد جدا

ناله و افغان و آه سازد رها از هر جفا

اهل شعرم ؛ نیستم  اهل دغل و هم ریا

این زبان دارد غزلخوانی به صد ساز ونوا

 شوخ طبعم ؛ بذله گویم ؛ اهل ایمان و خدا

غصه را از دل برانم با دو بیت با صفا

بابلی ام؛ نیستم ،از شهر مولایم رضا

من مجاور گشته ام ؛ تقدیر ذات کبریا

بارها پرسیده ای ،امانگشتی تو مجاب

پس بدان این را نوشتم بهر تو ،منماعتاب

از غزل های مشوش در وبم دارم گریز

می نویسم بهر تو زیرا تویی اهل تمیز

در غزل هایم بود تنبور وشادی وطرب

شاد ومسرورمیشوندکل عجم وهم عرب

کل اشعارم تماما خواندنی است

من روم شعرم به دنیا ماندنی است