چند صباحی شدم غافل از رب و سماء
صبح و عصر و شام ، مرا آمد ندا
بی خبر کوش در خبر وقتی نمانده از قرار
بی خبر ماندن بُوٓد خسران بر سوی نگار
رفته اند یاران یکایک پر ز اخلاص و وفا
بی وفا کوش ، در مسیرِ پرتو ذات اله
عده ای با عشق و جان گشتند شهید
توبه و اخلاص ترا دارد نوید
می رسد بوی ظهور از هر کجای این جهان
یابن زهرا ! در کجایی ؟ تا رسیم بابِ امان
گر غلط کردیم ، گناه اندر گناه انباشتیم
داد ما مولا برس ؛ با این گناهی ؛ کاشتیم
وعده ها بی حد رسید ، گوشِ فلک وقت ظهور!
درد و بیماری رسید در این جهان از هر دهور !
کرونا درد و بلایی ، از عذاب و از فتن !
آمده از چین و قم ، سرتاسرِ کُلِّ وطن
گرچه محبوسیم در گرد جهان !!
می رسد روزی رها گردیم چنان
این قفس باشد نماد جسم وجان
می شویم آزادآخر،درجهان بیکران
🌺🌺🌺🌺🌺🌺
سلام صبح شما پرخیر و پرنور
شود اعدائتان گودال و در گــــور
محبت مرده با دین و ایمان
خدا جائی ندارد در دل و جان
بظاهر اهل دین و اهل تقوا
همه اهل دروغند ،بشنو از ما
فقط چند درصدی خالص و مخلص
بیابی شهر خویش مردانِ شاخص
همان مردان اهل عشق و ایثار
شهادت را گزیدند سوی دلدار
گروهی انتظارِ شهدِ شیرین
شهادت آرزو دارند به آیین
🌺🌺🌺🌺🌺🌺
اگر مُردم بدون وقت و بی وقت
همه از هم بُود نه دون یک بخت
غم قرض و غم کار و غم یار
ز فرزند همه دوستان و دلدار
دل پر درد دارم سینه پر سوز
نگفتم راز دل ؛نَبْوَد که دلسوز
چه کس محرم میان رنج و محنت
همه بیگانه اند ؛ بی قید و همت
من و تنهایی و قبر و قیامت
چه سازم با همه بار حماقت
تمام گشت عمر من از جهل و نسیان
غم امروزوفردا کردمارا سخت پریشان
پریشانی زسوئی،کرده با خاکم یکسان
فشار اندرفشاردلبندودلدارو زخویشان
دلم از غصه و غم ؛ آتش_ ؛ آتشفشان
منفجر آخر شود این را نمی دانی بدان !!
ای خدا از غم رهایم کن ز درد و هم بلا
ظاهراً زنده میان _ قوم و خویش گشتم رها !!
یا ربا دنیا تو سجن است و زندان مخوف
با همه درد و مرض گویم سخن های لهوف!!
گاه ز همسایه و دوستان و همه خویش و تبار
گاه ز چوب هر که را نزدیک باشد در دیار !!!
آه و افسوس ؛ رنج _ بی پایان _عمر در زندگی
فرصت دیگر کجا شاید رسد ما را کمال بندگی
توبه توبه از ورود ما به این ارض پر از رنج و بلا
از جنینی؛کودکی؛یا نوجوانی ای خداوند ضحی
بود تقدیرم ؛ چنین و یا آن چنان در اصل کار
یا به رنجوری شدیم دعوت دراین ارض و دیار!!
توبه توبه از کلام و از سخن های پر از آه و ندا
عذر خواهم از خداوند جلیل با این همه گرد بلا
یا ربا یا رب ؛ نظرهایت بسی لطف و عطاست
بنده جاهل! چه داند !! حرف او زهر و خطاست
یا ربا !! وجد و نشاط و شور و حال بنما عطا
گره کارم تویی؛دست بکش بر حال زارم ناخدا
روز و شب کارم همه یارب به یارب از جفا
حال خوش دیگر کجا یابم خدا دارم خدا !
ای حیاط وزندگی بهرم چو زندان وحصار خانگی
دربها قفلی شدنداز روی جهل وازخطا و سادگی
ای امید من تویی تنها گشاینده در این حزن و بلا
پادشاهی با صفایی هم عزیزی بر همه داری عطا
یا ربا با امتحان سفت و سخت
با جمال بنما مدارا نیست بخت
بخت و اقبالی بده هر دو سرا
جان به آرامش رسد ای نا خدا
فتنه ها پشت مرا بنموده خم
عشق و حالی ده دو دنیا دست کم
فتنه و هر آزمایش رو سفید آیم برون
نه که از غصه فرو ریزم همه را در درون
یا ربا ای سامع اصوات عالم دم به دم
یک نظر بنما رود از ما تمام هم و غم
رستگاری در دو عالم آرزوی بس دراز
قادر و بس با صفایی شک نیست در این فراز
من یقین دارم مرا تنها نمی ذاری کنون
دست من گیری یقینا نیست ما راهم جنون
بی تو یا رب حرف و گفتارم همه زشت و خطا
کیست غیر از تو بخواهدآن همه حسن و صفا
ماه نو هر چند صباحی نو اندر نو شود
عمر ما با نو شدن ها ؛ وادی هاهو شود!!
ما همه گل های هستی با چنین ناز و ادا
عمر ما در چشم زدن گویا میانش گم شود
ماه نو هر چند صباحی نو اندر نو شود
عمر ما با نو شدن ها ؛ وادی هاهو شود!!
ما همه گل های هستی با چنین ناز و ادا
عمر ما در چشم زدن گویا میانش گم شود
عمر ما چون قالب یخ در تموز
آب گردد؛ قطره قطره ؛ در دو روز
تا به کی در جهل و نسیانی به سر
می بری با حال زارت بی خبر !!
موی رخسارت دهد این را خبر
وقت هجرت شد ترا دار ممر
عبرتی آموز از این پیک وخبر
نیست فرصت بهر ماندن در حضر
چهره ی معصوم تو هست شهود وگواه!!
داغ شدید در دلت گشته تو را جان پناه
شِکوه ز تقدیر کنم حاصل بی حاصلی
گردش ایــــــــــام شد باطل در باطلی
عمر ما چون قالب یخ در تموز
آب گردد؛ قطره قطره ؛ در دو روز
تا به کی در جهل و نسیانی به سر
می بری با حال زارت بی خبر !!
موی رخسارت دهد این را خبر
وقت هجرت شد ترا دار ممر
عبرتی آموز از این پیک وخبر
نیست فرصت بهر ماندن در حضر
عمر ما می گذرد آه که غافل شده ایم
به دروغ و به ریا فکر مسائل شده ایم
به خور و خواب و طرب فکر تراول شده ایم
آه و افسوس به آمال سلاسل شده ایم
کوله باری ز گناه شکل حمائل شده ایم
عمر ما رفت غریب ز فضائل شده ایم
فارغ از صوم و صلاة و نوافل شده ایم
به زمین گیری دنیا و مشاکل شده ایم
در وصال و وصل جانان بایدت ؛تسلیم جان
تا شوی وصلش ؛ سپس یابی امــــــان
اولش سخت و بسی تلخ است چنان
دوست داری کل هستی را فدا سازی ز آن
بعد آن در غرق دریایی و مست
هر چه خواهی بهر تو آید به دست
هشت در از باغ رضوان وبهشت
شد مهیا بهرمردان بسی نیکو سرشت
روزیم گردان خدایا آن بهشت جاودان
از خطای ما گذر لطفت نما برما عیان
تنبلی را ای جوان از سر نما دایم به دور
تا بدست آری جهان را عشق مست و سرور
گر گسل باشی به کارت ؛روز و شــب
غصه وغم می برد دل را بــه تــب
گر دلت خواهد شوی دکتر مهندس یا حکیم
تنبلی را دور کن تا تو شوی دُر سلیم
گر نه فکر دیگری ؛ داری در آن سر ای جوان
تنبلی را پیشه کن کردی گرفتار زمــــان
پند واندرز جمالی همچو دُراست و گهر
درس خوان همت نما آید ترا فتح وظفر
ناله از سوزدلم؛ اشکم ز چشمان است و بس
چشم من چون مشک و ؛اشک ریزد ز آن
اشک ریزم اشک ریزم در تمام هر زمان
آه از دل ؛ اشک از چشمان من
روز و شب بارد تمام از جان من
درد هجر است و مرا سوز و گداز
فهم هرکس برنیاید ؛ اینچنین آه و نیاز
همچو مجنون درپی لیلی شبا روزم سیاه
عمر خود را صرف کردم وادی را ه تباه
نویس از خوب وبد در کار تقدیر
چه تقدیری نوشتی بهرم ای دوست
کنم از بهر تقدیرم ؛ یه تدبیر
عاقلا فکرهمین حال بکن ؛ گردی مست
بپرور وجودت شود رهنما
که جسم من وتو شود بر عدم
ز قبل عدم توشه گیر ای صنم
سحر گاهان ز گسب فیض رحمان
مشو غافل در این عمر بهاران
گدائی کن گدائی نزد سبحان
خدا هم نعمتش ریزد چو باران
عمر ما گشت تمام با صد خیال
غوطه خوردیم در پی مال و منال
بر آرد خنده ام از ریشه ی جان
چه کس از این جهان بردش کفن بیش
غنی و مستکین و کل درویش
ز حرص مال و اموال ؛ دل شود ریش
برادر مال خویش بفرست تو از پیش
می رود با آه افغان در دیار
ناله و غرش میان آسمان
می چکد از ناله اش آب روان
هستی ما درجهان مانند ابری در بهار
مرگ وموت ما بود پیوستن بحر و بحار
ناله و افغان و آه، درد فراق
می رسد بر گوش ما بر اشتیاق
باب تمثیل عرض کردم ای جوان
عمر ما چون ابر باشد هر زمان
ابر باشد در اسارات زمان در آسمان
یا میان آسمان دائم بنالد از فغان
از غم و رنج و عذاب این جهان
چون شود قطر ه شود شادی عیان
روز مرگ ابر روز زندگیست
عاقبت کارش همه پایندگیست
------------------------------------------------