در وصال و وصل جانان بایدت ؛تسلیم جان

تا شوی وصلش ؛ سپس یابی امــــــان

اولش سخت و بسی تلخ است چنان

دوست داری کل هستی را فدا سازی ز آن

بعد آن در غرق دریایی و مست

هر چه خواهی بهر تو آید به دست

هشت در از باغ رضوان وبهشت

شد مهیا بهرمردان بسی نیکو سرشت

روزیم گردان خدایا آن بهشت جاودان

از خطای ما گذر لطفت نما برما عیان