جمالم ، من جمالم ، من جمالم

اسیر و عاشق و بی خانمانم

خدا هستش محیط و حیّ و داور

غریبی ؛ دور از شهر و دیــــــارم

دل از کف داده ام بی اختیارم !!!

نمی دانم چه گویم از فراق و درد بسیار

که بغضم در گلو آمد به جـــــــانم

نمی دانم چرا این درد بسیار

نصیب من شده در این جهانم

به بغض و اشک و آه و ناله ی شب

چرا گشته نصیبم اینچنین درد و فغانم

کسی باور ندارد حال ما رابا چنین درد

به عشق لیلی ام جان می سپارم

شدم چون بلبلی از ناله ودرد

ز هجرانش چو شمع ابر بهارم

کجا شد همدم و یارم خدایا

در این شهر غریب بی غمگسارم

زدرد و غصه و درد غریبی

تمام هم و غم رو شانه هایم

نه یک درد و دو درد و یک هزار درد

ز این درد و فراق شوریده حالم