از دوری و هجران رضا سخت ملولم
در وادی غم جان به تنم نیست حلولم
دیوانه مپندار در این عشق و ارادت
مجنون رضایم ؛ همه لطف و عنایت
گر عشق رضا در دل و جان ریشه دواند
از در چو برانند ؛ تاوقت ممات عشق بماند