جناب شعبانی و ؛ حاجی حسینی !!
پر از شور و شعف عِلمٓت  یقینـــی
سراسر خدمت و با لطف و احسان
چنین مسئول کجا یابی؟ به رحمان!
حسینی سید و سالار؛ او فرزند_ زهرا
عزیز و باخدا پیگیر _کارها او به یکتا
لبش پر خنده و قلبش پر از نور_هدایت
به زهرا صد قسم !‍ سید؛ تو داری از عنایت!!
جمالی شعر گوید از ته_ دل با رضایت
تملق نیست ! شکی ؛ تو مکن داری لیاقت
حسینی زاده ی زهرا اطهر در چنین کار
نظر کرده تویی دانی ؛ ندانی ؛ سوی دلدار
خدا یار و مــددکارت در دوران خـــدمت
بهشت جاودان گردد نصیبت دون_ زحمت
جمالی گفته اشعارش چه زیبا از تٓـــه دل
غُلُو و ؛ نی ، تملق می کنم ؛ با شعر باطل
مسلمانم ؛ محب_ اهل بیت با عشق رحمان
نوشتم یادگاری وصف_ تو ؛ ماند به دوران