روزی خبر آید؛ جمال ، رفته ز دنیا !
آسوده چنان گشت ز بی مهری دنیا !!
رسم است چنین مزد ! فقط بهر  صداقت؟
آخر چه شده ؟ رسم جهان ؛ عین حماقت !!
دوستان و رفیقان همه گشتند پراکنده ز اقبال!!!
این شانس چه شانسی است ؟ که گفتم به اجمال؟!!! 🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹 بر سنگ مزارم بنویسید جمال  رفته ز دنیا
آسوده ز غم گشت در این دار بلایا
هر لحظه  پر از فتنه و آشوب  فراوان
سختی و مرارت در آن نیست به یکسان
بر دوست و رفیقان بنویسید جمال یکه و تنها
در غربت و در شهر خودش مانده  به یکتا
از دور و بر خویش شده خسته و حیران
هر روز و شبش غصه خورد غصه ی دوران
گاه از سر جهل غصه و گاه ناله برآرد کماکان