اشعار من  

------------------------------------------------

منم از شهر بابل در خراسان
شدم مهمان مولایم رضا جان

رضا دارد نظر بر کار و بارم
چه غم دارم رضا باشد پناهم

علی موسی الرضا دارد عنایت
بسی لطف و صفا تا بی نهایت

------------------------------------------------

به نان خشکی بسنده کنم یا رضــا
سؤال نکرده عطا کنی مرحبا

چو باران بباری به هرکوه و دشت
که دریا، زلطفت خِجِل دیده بست

یقین من از لطف بی حد مولا رضا
ببخشد به هرکس صغیر و کبیر و گدا

                                                                                                                      به حق الیقینی رسیدم در این کارو بار
که علم الیقین در وجودم شده شرمسار

امام رئوفــی که آگاه بُود سِرّ دل
که اسرار هستی بُود در بَرش کاه و گل

به یک نیم نگاه تو گردم چو شمش طلا
طلایم نما با نگا هت منم مبتــــلا

------------------------------------------------
این دیده ز دیدارت دارد شمارش ها

بنما نظری بر من این است سفارش ها

اینجا من وتنهایی ؛ با یک دل شیدایی

مرهم ز تو می خواهد؛ ای مظهر زیبایی

مهرت به دل زارم ؛ بی روی تو بیمارم